Syria

W 332 opanowana przez Aleksandra Wielkiego; w wyniku bitwy pod Ipsos 301, północna Syria weszła w skład ogromnej monarchii Seleucydów, utworzonej przez Seleukosa I Nikatora; później, po przeniesieniu do Syrii głównych jej ośrodków, zwanej też królestwem syryjskim, południowa część została włączona do Egiptu. Monarchia syryjska, obejmująca rozległe obszary od Indii po zach. wybrzeża Azji Mniejszej, stanowiła sztuczny twór polityczny o nadzwyczaj niejednolitej etnicznie, kulturowo, językowo i religijnie ludności. Jedynym oparciem dla panującej dynastii była armia oraz masowo zakładane, głównie w zachodniej części państwa, miasta greckie, dzięki którym coraz bardziej pogłębiała się hellenizacja kraju. Stolicami oraz głównymi ośrodkami handlu i kultury były Antiochia nad Orontesem (największe miasto w Syrii) i Seleucja nad Tygrysem. Rządy Seleucydów, mimo licznych sukcesów militarnych odnoszonych zwłaszcza przez Antiocha III Wielkiego (m.in. przyłączenie Palestyny), nie doprowadziły do większej konsolidacji państwa. Słabość gospodarki i brak wewnętrznej spoistości sprawiły, że to ogromne imperium nie umiało przeciwstawić się ekspansji Rzymu. Wojna podjęta przez Antiocha III zakończyła się jego klęską pod Magnezją 190, a następnie utratą części terytoriów zach. i ograniczeniem samodzielności politycznej. Próby odbudowania dawnej potęgi podejmowane przez Antiocha IV Epifanesa nie dały trwałych rezultatów; nękane częstymi powstaniami (największe powstanie Machabeuszów, 167) oraz atakowane z zewnątrz państwo Seleucydów słabło coraz bardziej.

W czasie zakupów musimy pamiętać, że targowanie się to ważna część tradycji krajów Bliskiego Wschodu. Wywieszone ceny są w związku z tym zawsze zawyżane, zwłaszcza na targach i miejskich bazarach.